طی تابستان سال 1383 نمونه هایی از غده و ساقه سیب زمینی دارای علایم پوسیدگی و پژمردگی از مزارع مختلف استان های آذربایجان شرقی، فارس و کرج جمع آوری شدند. تعداد 39 جدایه باکتریایی جداسازی گردید و بر اساس مشخصات مرفولوژیکی، بیوشیمیایی و خصوصیات بیماری زایی به دو گروه مشخص تقسیم شدند. تمام جدایه های استان آذربایجان شرقی و کرج به عنوان نژاد /3 بیووار 2A باکتری Ralstonia solanacearum معرفی شدند و جدایه های فارس در نژاد /3 بیووار N2 گروه بندی گردید. تفاوت های مشخصی بین جدایه های دو بیووار نسبت به توانایی در استفاده از کربن (دی - ترهالوز، دی - رایبوز و تارترات)، فعالیت تیروزیناز و نقوش پروتئینی در SDS-PAGE مشاهده گردید. تعداد هشت جدایه 2A بر اساس آزمون های فنوتیپی انتخاب و پلاسمید آنها پس از استخراج در ژل آگارز 0.7 درصد الکتروفورز گردید. تمام جدایه ها دارای تنها یک پلاسمید با اندازه یکسان بوده و هیچ اختلافی بین آنها وجود ندارد. بر اساس منابع موجود این اولین گزارش از وجود بیووار R. solanacearum N2 در ایران است.

با استفاده از تکنیک cDNA-AFLP واکنش مولکولی رقم حساس (مارفونا) و رقم متحمل (الس) در گیاه سیب زمینی (Solanum tuberosum) و ژنوتیپ مقاوم (S. phureja) برای شناسایی ژن های دخیل در مکانیسم های دفاعی مورد بررسی قرار گرفت. بیان ژن های مرتبط با دفاع در چهار زمانهای 0، 2، 4 و 7 روز بعد از آلوده سازی ریشه گیاهان با باکتری R. solanacearum در شرایط درون شیشه ای بررسی گردید. حدود 2820 قطعه مشتق از رونوشت مشاهده شد که در این میان 206 قطعه الگوهای بیان متفاوتی نشان دادند. در مجموع 20 قطعه با بیشترین اختلاف، توالی یابی شدند و همولوژی آنها با ژن های شناخته شده قبلی در بانک ژن بررسی گردید. این ژن ها تشابه قابل توجهی با برخی ژن های درگیر در فرایند های فیزیولوژیکی واکنش به استرس ها، دفاع، ژن های ساختاری وژن های دخیل در نسخه برداری، سنتز و بسته بندی پروتئین داشتند. تغییر بیان این ژن ها در S. phureja نسبت به S. tuberosum پس از آلودگی با R. solanacearum بیشتر بود.

بیماری پژمردگی باکتریایی ناشی از Ralstonia solanacearum از بیماری های مهم سیب زمینی در استان همدان است. برای بررسی تنوع ژنتیکی جدایه های R. solanacearum نمونه های گیاهی مشکوک به آلودگی در بهار و تابستان سال 1389 از مناطق مختلف این استان جمع آوری گردید. کشت اندام های آلوده گیاهی (غده و ساقه) روی محیط نوترینت آگار (NA) حاوی تری فنیل تترازولیوم کلراید و بررسی خصوصیات بیوشیمیایی و فیزیولوژیکی، منجر به شناسایی 52 استرین R. solanacearum بیوار 2A گردید. برای تشخیص دقیق تر جدایه ها واکنش زنجیره ای پلیمراز با استفاده از آغازگرهای ps96H و ps96I انجام شد. نتایج PCR نشان داد که نمونه ها همراه با نمونه استاندارد یک باند مشابه 148جفت بازی تولید نمودند. تنوع ژنتیکی 26 جدایه انتخابی با آغازگرهای BOX و ERIC مورد بررسی قرار گرفت. طول قطعات تکثیری با استفاده از آغازگر BOX A1R در محدوده 100 تا 1500 bp و آغازگر ERIC از 200 تا 1200bp متغیر بود. گروه بندی جدایه های به دست آمده با روش UPGMA و بر اساس ضریب جاکارد با استفاده از داده های هر دو آغازگر، جدایه ها را در سطح تشابه 74 درصد به 5 گروه اصلی منتسب کرد. نتایج حاصل نشان دهنده آن است که استرین های R. solanacearum جمع آوری شده خصوصیات فنوتیپی و ژنتیکی متفاوتی داشتند، هرچند ارتباط مشخصی بین منطقه جغرافیایی و خصوصیات استرین ها به دست نیامد. این بررسی کارآیی روش PCR با آغازگرهای BOX و ERIC را برای نشان دادن چندشکلی ژنتیکی در جمعیت های R. solanacearum نشان داد.

باکتری Ralstonia solanacearum عامل بیماری پژمردگی باکتریایی یکی از عوامل مهم در کاهش محصول سیب زمینی در مناطق گرمسیر و نیمه گرمسیر می باشد. آلودگی نهفته این بیماری در غده های بذری ظاهرا سالم موجب گسترش سریع آن در خاکهای غیر آلوده می گردد. به همین خاطر کنترل موثر آن نیازمند دستیابی به روشهای دقیق و حساس تشخیص آلودگی در خاک و غده می باشد. در این تحقیق کارایی تکنیک PCR برای تشخیص مولکولی باکتری R. solanacearum مورد بررسی قرار گرفت. این روش به تنهایی قادر به ردیابی جمعیت های پایین باکتری در حد 104CFU/ml باکتری در عصاره گیاه آلوده بود ولی پس از یک مرحله غنی سازی به مدت 48 ساعت توانست تا 10CFU/ml باکتری در غده و خاک آلوده را نیز شناسایی نماید. با استفاده از این روش حضور و گسترش باکتری R. solanacearum در غده و ساقه گیاهان آلوده در سه رقم هرتا، نیکولا و فیانا با استفاده از پرایمرهای 759 و 760 نشان داده شد. پرایمرهای مذکور بطور اختصاصی یک قطعه 281 جفت بازی از جدایه های R. solanacearum تولید نمودند. این روش با موفقیت وجود باکتری R. solanacearum را در غلظتهای 10 CFU/ml، 103، 105 و 107 در عصاره غنی شده خاک آلوده ردیابی نمود. عمل پیش غنی سازی علاوه بر افزایش جمعیت پاتوژن باعث خنثی نمودن اثرات ممانعت کننده ها و در نهایت موجب افزایش دقت تشخیص در تکنیک PCR گردید.

قارچ Colletotrichum coccodes و باکتری Ralstonia solanacearum از جمله عوامل بیماری زای مهم سیب زمینی در استان همدان هستند. در این پژوهش اثر متقابل این دو بیمارگر با استفاده از دو روش آغشته سازی، روی سه رقم سیب زمینی شامل آگریا، بورن و دیامانت مورد بررسی قرار گرفت. آنالیز نتایج حاصل با نرم افزار SAS نشان داد که حضور هم زمان دو بیمارگر در گیاه روی یکدیگر اثر تشدیدکننده (هم افزایی) داشته و طول، وزن تر و خشک ساقه و ریشه را بیشتر کاهش می دهند. درصد پرگنه سازی ریشه گیاه توسط میکرواسکلروت قارچ C. coccodes در رقم آگریا نسبت به سایر ارقام مورد بررسی بیشتر و بین 50 تا 70 درصد بود. در این رقم وجود قارچ C. coccodes باعث افزایش خسارت باکتری شد. در مجموع رقم آگریا نسبت به سایر ارقام مورد بررسی در برابر قارچ C. coccodes حساس تر بود. در رقم بورن حساسیت گیاه نسبت به دو عامل بیماری زای فوق یکسان و پرگنه سازی ریشه توسط میکرواسکلروت های قارچ 50 درصد بود. در رقم دیامانت در بیشتر موارد تیمار آلوده به باکتری از لحاظ آماری با تیمار شاهد (گیاه غیرآلوده) در یک گروه قرار گرفت که نشان دهنده توان بیماری زایی کم باکتری روی این رقم و وجود مقاومت نسبی است. به علاوه، پرگنه سازی ضعیف ریشه سیب زمینی در رقم دیامانت توسط میکرواسکلروت قارچ C. coccodes گویای مقاومت نسبی این رقم در برابر قارچ عامل بیماری خال سیاه سیب زمینی است.

روش سریع و حساس واکنش های زنجیره ای پلی مراز جهت تشخیص آلودگی های پنهان ناشی از Ralstoni solanacearum عامل پژمردگی باکتریایی بررسی شد. با استفاده از جفت آغازگرهای D1V2F/ D1V2R اختصاصی گروه 2 این باکتری طی واکنش زنجیره ای پلی مراز در بوته های سیب زمینی دارای علایم آشکار و بدون علایم قطعه DNA به اندازه 1019bp تکثیر شد. اما مطابق انتظار با جفت آغازگر D1VIF/ D1VIR اختصاصی گروه 1 هیچ گونه قطعه DNA در بوته های سیب زمینی و گوجه فرنگی تکثیر نشد. همچنین سیب زمینی و گوجه فرنگی سالم نیز در واکنش زنجیره ای پلی مراز با آغازگرهای اختصاصی هر دو گروه هیچگونه واکنشی انجام نداد.